Life looking through a window

                    খিৰিকিৰ মাজেৰে জীৱন!

         চেলুলাৰ ফোন, ম'বাইল ,কম্পিউটাৰ আৰু অন্যান্য উচ্চ-প্ৰযুক্তিৰ গেজেটৰ আজিৰ মহানগৰীয় পৃথিৱীত বাস কৰাটো কেৱল ব্যস্ত নহয় কিন্তু অতি নৈৰ্ব্যক্তিক। আমি টকা উপাৰ্জন কৰোঁ আৰু তাৰ পিছত অধিক ধন উপাৰ্জনত আমাৰ সময় আৰু প্ৰচেষ্টা বিনিয়োগ কৰোঁ। ইয়াতে জানো শেষ হয় ? সাধাৰণতে নহয় কাৰণ আমি কেতিয়াও সন্তুষ্ট নহয়। আমি কিমানবাৰ নিজকে নিশ্চিত কৰিছোঁ যে যদি আমাৰ ওচৰত আৰু কিছু টকা থাকে, তেন্তে জীৱনটো বহু মধুৰ হ'ব। কিন্তু তাৰ পিছত, যথেষ্ট উন্নয়ন ঘটাৰ পিছতো, আমি অনুভৱ কৰোঁ যে ই পৰ্যাপ্ত নহয় আৰু আমাক আৰু অধিক প্ৰয়োজন।

                  আপুনি কি কৰা উচিত?

               মই জীৱনৰ ওপৰত বহুতো কিতাপ পঢ়িছোঁ,তেওঁলোক সকলোৱে কোৱা পঢ়িছো যে টকা প্ৰয়োজনীয় নহয়। কিন্তু এইটো হয় জানো? আপুনি নগদ ধন অবিহনে কিবা কৰিব পাৰিবনে? মই জানো মই নোৱাৰো।

           সেয়েহে, মই চুবুৰীয়া এজন পণ্ডিতৰ ওচৰলৈ গৈছিলোঁ আৰু পৰামৰ্শ বিচাৰিছিলো যি মোক জীৱনৰ প্ৰকৃত পথ বিচাৰি উলিওৱাত সহায় কৰিব।

            পণ্ডিতজনে মূৰ দুপিয়াই মোক খিৰিকীৰ কাষলৈ লৈ গ'ল। "আপুনি কি দেখিছে?" তেওঁ মোক সুধিলে।

   তৎক্ষণাৎ মই উত্তৰ দিলো, "মই মানুহবোৰক অহা-যোৱা কৰা দেখিবলৈ পাইছো আৰু এজন অন্ধ ব্যক্তিয়ে বাওঁ কোণত ভিক্ষা বিচাৰি আছে।

         পণ্ডিতজনে মূৰ দুপিয়ালে আৰু মোক এখন ডাঙৰ আইনাৰ কাষলৈ পথ প্ৰদৰ্শন কৰিলে। "এতিয়া চাওক আৰু মোক কওঁক আপুনি কি দেখিছে?"

       "মই নিজকে দেখিবলৈ পাওঁ," মই উত্তৰ দিলো।

       পণ্ডিতজনে হাঁহিলে। "এতিয়া আপুনি আন কাকো দেখা নাপায়। আইনা আৰু খিৰিকী দুয়োটা একেটা কেঁচা সামগ্ৰীৰ পৰা সৃষ্টি কৰা হৈছে: গ্লাছ,কিন্তু কিয়নো তেওঁলোকৰ এটাত তেওঁলোকে ৰূপৰ পাতল স্তৰ প্ৰয়োগ কৰিছে, সেয়ে যেতিয়া আপুনি ইয়াক চাই  তেতিয়া আপুনি আপোনাৰ নিজৰ প্ৰতিফলনহে দেখে । 

           পণ্ডিতজনে তেওঁৰ এখন হাত মোৰ কান্ধত ৰাখিলে। "নিজকে সেই দুটুকুৰা কাঁচৰ সৈতে তুলনা কৰক। ৰূপৰ স্তৰ অবিহনে, আপুনি আন লোকসকলক দেখিছিল আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰতি সহানুভূতি অনুভৱ কৰিছিল। যেতিয়া আপুনি ৰূপালী আৱৰণেৰে আৱৰি থাকে, তেতিয়া আপুনি কেৱল নিজকে হে দেখে।

               মই পণ্ডিতজনলৈ চালো আৰু সুধিলো  "মই বুজি পোৱা নাই।

          পণ্ডিতজনে  কৈ গৈছিল। "আপুনি কেৱল তেতিয়াহে কোনোবা হ'ব যদি আপোনাৰ চকুৰ ওপৰত থকা ৰূপৰ আৱৰণ আঁতৰাবলৈ সাহস কৰে, যাতে আনক পুনৰ চাব আৰু ভাল পাব পাৰে।" তেওঁ মোৰ পিঠিত থপথপাইছিল আৰু মোক মোৰ পথত পঠিয়াইছিল।

          মই তেওঁ কি কৈছিল তাৰ বিষয়ে ভাবিলো আৰু এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ'লো যে,তেওঁৰ কথাত যুক্তি আছে। হয়। আমাক ধনৰ প্ৰয়োজন আৰু আমি এক ধনহীন অস্তিত্বৰ নেতৃত্ব দিয়াৰ লক্ষ্য ৰাখিব নালাগে; ই অৰ্থহীন আৰু ভৱিষ্যতে কেৱল আমাৰ আৰু আমাৰ পৰিয়ালৰ হৃদয়ভংগৰ কাৰণ হ'ব।

           ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে, মই পৰামৰ্শ দিওঁ যে পণ্ডিতজনে মোক দিয়া পৰামৰ্শ আমি অনুসৰণ কৰা উচিত। যেতিয়া আমি ৰূপালী আৱৰণৰ জৰিয়তে জীৱনৰ কাষ চাপিম, আমি কেৱল নিজকে দেখিবলৈ সক্ষম হ'ম। কিন্তু সেই আৱৰণটো বৰ্জন কৰক, আৰু আপুনি আন সকলোকে চাব আৰু অনুভৱ কৰিব পাৰিব।

          জীৱনত, আমাক দুয়ো প্ৰকাৰৰ আয়না চাবলৈ অনুমতি দিয়া হয় আৰু চাব পাৰিব লাগে, কিন্তু আমি মনত ৰাখিব লাগে যে আইনা এখনে কেৱল আমাক প্ৰতিফলিত কৰে; খিৰিকী হৈছে সহানুভূতি, স্বাস্থ্য আৰু প্ৰকৃত সম্পদৰ দুৱাৰ। অৰ্থাৎ, সকলো ধৰণে সম্পদ বিচাৰক, কিন্তু ই আপোনাক জীৱন, মানুহ, শিশু আৰু দৰিদ্ৰ আৰু আর্তজনৰ পৰা বিৰত ৰাখিবলৈ নিদিব।

      ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলো ধৈৰ্য সহকাৰে শেষলৈকে পঢ়াৰ বাবে। <script async src="https://pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js?client=ca-pub-8311480116122660"

     crossorigin="anonymous"></script>

<!-- Tea -->

<ins class="adsbygoogle"

     style="display:block"

     data-ad-client="ca-pub-8311480116122660"

     data-ad-slot="1914392178"

     data-ad-format="auto"

     data-full-width-responsive="true"></ins>

<script>

     (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

</script>